Entrevista con Juan Eiras, músico

¿É esta a túa primeira incursión no cine?
Non. Anteriormente tiven a oportunidade de traballar con Mara Gutiérrez no seu documental “Camiños de busca” (Mara Producións, 1999) e con Carlos Davila no filme “Antonio Palacios, o galego que construíu Madrid” (Mass Visual, 2007).
Este corto documental fala das experiencias vitais dun fareiro que vive nunha illa despoboada que, paradoxicamente, está fronte a unha costa superpoboada. ¿Ves algo de ti nesta personaxe?
O certo é que si. Ese illamento físico do mundo exterior ao que está sometido Julio, é algo común aos creadores e tamén a todo proceso creativo.
Os compositores, e por extensión os artistas, de cotío temos que ser quen de desconectar do mundo e procurar unha soidade, no noso caso voluntaria, que nos permita reflexionar sen interrupcións.
É unha forma de conseguir certa independencia e perspectiva sobre cuestións estéticas, filosóficas, musicais, etc.
¿Como foi a túa chegada á película, antes ou despois da rodaxe?

 

Foi posterior. É moi habitual na industria cinematográfica que os compositores sexamos os últimos en chegar.
Aínda que hai diferentes métodos de traballo, polo xeral precisamos ter a película o máis definida posible para poder sincronizar a imaxe coa música. En certo modo, o compositor é o encargado de vestir o filme; de caracterizar e profundar na psicoloxía das personaxes.
Tamén é certo que ter a montaxe axuda a comprender mellor a idea creativa do director e capturar a esencia das escenas.
Eu dende logo prefir o traballar sobre a imaxe e non ao revés, que o director faga a montaxe sobre unha música escrita con anterioridade. É máis difícil, por cuestións obvias de rixidez estrutural, pero ao mesmo tempo permite unha maior liberdade creativa.

 

¿Como afrontáchela escrita do tema musical de Julio?

 

Foi un proceso moi natural, orgánico. A primeira aproximación foi a través de Salva, o director. Poderiamos describila como unha «fase dialéctica», onde comentamos o proxecto, a rodaxe, estésticas, a tipoloxía dos planos, o ritmo, etc. Cuestións técnicas, pero dende unha visión de arte.
O seguinte paso foi ver a película como un espectador máis.
Saboreando cada plano, centrándome na historia, na narratoloxía…  Aínda que enseguida comezaron a xurdir ideas e en pouco tempo xa estaba diante do piano.
Non foi un proceso demasiado complicado, porque Julio é un home dunha gran personalidade que inunda coa súavitalidade e sabedoría introspectiva todas as escenas nas que participa. É moi doado traballar con el porque transmite a través da pantalla.
Apenas hai que forzalo.

 

¿Pódesnos falar de como a música acompaña a evolución dramática da personaxe ao longo do arco narrativo da película?

 

Ao ser un filme de curta duración, non quería escribir unha banda sonora onde a música fose un elemento invasivo, cargante ou que desviasea atención dos espectadores.
Isto obrigoume a utilizar uns materiais moi concretos, sen posibilidade de especular con eles e tamén foi clave na elección dos timbres e rexistros do acordeón.
Decidinme pola técnica wagneriana do leitmotiv, que consiste en asignar un tema musical a unha personaxe. A medida que a película avanza, o tema vaise transformando pero sen perder a propia personalidade.
O filme comeza co tema de Julio e nas diferentes escenas aparecen transformacións como a pasaxe de terceiras paralelas, que nos recorda ás sonoridades mariñeiras que son tan comúns nas músicas populares; o tema cunha transformación modal para transmitir cambios no estado de ánimo; o tema cun contrapunto a dúas voces, que simboliza por unha parte a Julio – a melodía principal – e por outra á illa de Sálvora e á súa entorna …
En fin, toda unha serie de recursos que pretenden enfatizar os diferentes estados de ánimo polos que atravesa Julio, o fareiro, ao longo da película.

 

¿Volveremos a escoitarte pronto noutra película?

 

¡Esperemos que si! Pero xa non depende de min.

 

Entrevista con Toni Seijas

Toni Seijas e o diseñador do cartaz da pelicula.

Tes feito deseño gráfico, editorial, artístico, y agora cine. ¿Enfocas o teu xeito de traballar de forma diferente?

Si e non. Con cada cousa que fago parto sempre dun punto común, a intención de atopar o espírito daquelo que teño que representar, xa sexa dun texto para un libro infantil, unha novela para facerlle a cuberta, un disco para facerlle a capa e o libreto, etc. Nese sentido sempre o enfoco igual, chegar a sentilo para poder reflectilo visualmente. A un tempo sempre é diferente porque cada traballo ten a súa propia esencia, ningún libro é como outro, ou ningún disco é coma outro aínda sendo do mesmo estilo musical.

Este documental fala dunha persoa que esta en proceso de cambio vital. sinteste reflexado na historía do protagonista?

Penso que estamos nun continuo cambio vital, pequenas cousas de cada día fannos ir cambiando de ideas, de opinións… o que conleva pequenos cambios na forma de ser. Despois tamén hai acontecementos maiores na vida que son os que cambian cousas a nivel máis grande, aparente ou repentino, mais acho que o propio feito de vivir é un cambio continuo.

Que tipo de situaciones influencian o teu traballo?

É dificil separar o que un é como persoa do que un é como artista, porque ao final forma parte do mesmo. Influe no traballo o que me influe tamén como persoa. Por suposto tento separar unha cousa de outra cando teño que facer algunha encarga. Cos proxectos persoais non hai problema, todo flue e deixome levar.

Ten a música algo que ver co teu xeito de traballar?

Cando fago algún proxecto persoal longo, como pode ser un cómic ou un libro ilustrado con texto meu, preciso moita concentración e adoito poñer unha ou dúas cancións en modo bucle durante horas e horas, todo o día. Cancións que me axuden a meterme no ambiente e na atmosfera que quero crear. E dun xeito máis literal penso que tanto na ilustración ou na pintura, como na música hai que buscar equilibrios, unha especie de melodía que una os elementos nunha soa peza compacta e fundida.

Reducir todo o documental a unha imaxe semella un exercicio de concentracion cara o concreto. Como foi o proceso? Fixeches moitas versións?

Basicamente é o núcleo do meu traballo moitas veces, reducir un contido extenso coma un  libro, coma un disco ou coma un documental nunha soa imaxe, facendo que nela confluan moitas cousas. Gosto de facer a maioría das veces imaxes simbólicas, metafóricas.

O proceso neste caso foi ver o documental unhas cantas veces, a primeira como un pouco de pasada si se pode dicir así, no bo sentido, para tratar de facerme unha idea do que é. Despois xa me meto máis, xa tento “ver” máis alá, máis que ver, sentir. Sentir ese espírito do que antes falaba. Chegar ao cerne.

Si houbo algunha proba previa, mais non chegaba a representar a totalidade do concepto. Adoito ir amosando os primeiros bosquexos ao cliente para ver se vou ben encamiñado. Hai veces que o que eu sinto que teño que facer non ten porque coincidir co que o cliente busca.

Voltaremos verte no cartaz dountro filme pronto?

Espero que si, é algo moi inspirador, sacar unha imaxe a partires doutras imaxes e da música.

Máis maravillas de Toni Seijas:

http://agpi.es/ilustrador.php?id=10

http://antonioseijas.blogspot.com

http://www.antonioseijas.com

http://www.facebook.com/antonio.seijas

Sálvora. Diario de un farero

Julio acaba de publicar un libro editado por Gloria Vilches, a través de la editorial Hoja de Lata. Es una delicia recorrer cada una de las hojas y sumergirnos en las historias que nos regala.

Reconocer a través de la palabra escrita muchas de las conversaciones que he podido documentar en nuestras horas de rodaje, me ha llevado a revivir algunos momentos que compartimos en el faro y emocionarme con las nuevas aventuras que no habia escuchado.

Para mi, es un soplo de aire aventurero y fresco, un puente marinero entre la profundidad filosófica y la ligereza creativa.

http://www.hojadelata.net/tienda/salvora-diario-de-un-farero/

portada libro de julio

Entramos ya en la etapa de postproducción

Ya hemos acabado la edición de todo el material grabado y tenemos la versión definitiva del documental.

Ahora comenzamos los trabajos de postproducción: Toca traducir, subtitular, etalonar, colorear, masterizar el sonido, diseñar los carteles y flyers y preparar las acciones de distribución.

Son muchas tareas tan importantes como escribir el guión, localizar, o grabar.

Con todo esperamos tener el documental finalizado en Diciembre de 2017.

Faro de salvora a noite © Salvador Pardo, 2017
Faro de sálvora a noite

 

Ya tenemos montaje final

Planificación, concentración, clasificación, dudas, pruebas, detalles, conversaciones, búsquedas, cambios y más cambios. Tras 4 meses de trabajo y 17 versiones previas y ya tenemos la definitiva.

Realizar este trabajo ha sido revisitar los momentos grabados en la isla con Julio. Volver a la planificación y al azar que nos acompaño durante el rodaje.

Contamos, ahora, con una narrativa que retrata el encuentro entre dos personas, en el entorno maravilloso de la isla de Sálvora.

Una historia emocionante y emotiva.

pantallazo edición. © Salvador Pardo, 2017
Una de las pantallas de edición de la película.